از همان لحظه که از چشم یقین افتادند

از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند

اما یکباره می دیدم که خدا آن معشوق دوست داشتنی را از من می گیرد، او را می برد، کوهی از غم و درد بر سرم می کوبد، دوست داشتنی ها را نابود می کند. خدا می خواهد به من بگوید که:

تو معبود دیگری داری، تو نباید انسان دیگری را بپرستی، تو نباید آنچنان در عشق کسی فرو روی که خدا در مرتبه دوم قرار گیرد، تو باید بفهمی که زیبایی مطلق خداست، آنچه پایدار و ابدی است خداست. این گل های زیبا، این برگ های سبز می میرند و بر خاک می افتند و زیبایی آنها دستخوش طوفان های نابود کننده قرار می گیرد.

تو ای بشر، حق نداری آنچنان در عشق کسی فرو روی که خدا تحت الشعاع قرار گیرد.

اما ای خدا، این انسان های پاک تجلی وجود تواند. من آنها را می پرستم زیرا خلیفه تواند. من آنها را دوست می دارم زیرا تو آنها را دوست می داری.

ای خدا، من می خواهم کسی را دوست بدارم که ملموس باشد، بتوانم با همه ابعاد وجودم، از روح و نفس و جسم آن معبود را حس کنم، با دستم لمس نمایم، با چشمم از زیبایی اش لذت ببرم، با قلبم از احساسات پاکش آگاه شوم و با روحم با او به معراج بروم، همه ابعاد وجودم را قربانی وجودش کنم و از فنا شدنم بزرگترین لذت ابدیت را حس کنم.

اما خدا نمی خواهد، خدا اجازه نمی دهد، معشوق را از ما می گیرد و آدمی را در گردابی از غم و حسرت فرو می برد.

بت هایی که در قلبمان ریشه زده اند ،

نه با تبر ابراهیم شکسته میشوند و نه با خون اسماییل سیراب!

روزی که ادم قربانی میشود عید قربان نیست

ُ

 قربانگاه عید است

دویدن بیاموز ، چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر.
و پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی، برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی.

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم ، دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت!

بادها از رفتن به من چیزی نگفتند، زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند!

پلنگان، دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند.

پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند، زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!

اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار می دانست!

آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت.

***

وقتی رفتن آموختی ، دویدن بیاموز. ودویدن که آموختی ، پرواز را. راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری. دویدن بیاموز زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی. و پرواز را یادبگیر زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی.

دخترم :ژرف زندگی کن، از ته دل زندگی کن، یک پارچه با تمام وجود به طوری که وقتی مرگ در زدآماده باشی؛ آماده چون میوه ای رسیده برای فرو افتادن از درخت. تنها نسیمی ملایم میوزد ومیوه فرو می افتد. گاه حتی بدون هیچ نسیمی میوه به سبب سنگینی و رسیدگی از درخت میافتد. مرگ باید چنین باشد. و این آمادگی باید با زندگی کردن فراهم آید

دخترم انسان هنگامی که برنده میشود چیزی یاد نمیگیرد فقط تشویق میشود اما لازم است انسان گاها باخت را یاد بگیرد که در باختن یادگیریهای بزرگی نهفته است.

ما قاصد هستیم. مقصدی داریم. انبیا هم قاصدند. آمدند به ما خبر دادند و ما را هم راه انداختند.

 اما مقصد کجاست؟ مقصد در ذات خود شماست. همان چراغ، همان نور. قشنگ با آن ها تماس

 بگیر! اگر کسی می خواهد عشق بازی هم بکند با آن بکند؛ با ذات خود. آن جا بنشین ببین با

 تو چه کار می کند. جایی خلوت سر جانماز می نشینی او شما را در بغل می گیرد، بلکه شما او

 را در بغل می گیری. آن نور می آید و شما او را در بغل می گیری آن گاه انسان خودش را رها

 میکند تا هر جا که می خواهد ببرد. جایش خوب است

عشق جنون است ، جنون چیزی جز خرابی و پریشانی

 " فهمیدن " و " اندیشیدن " نیست.

اما دوست داشتن ، در اوج معراجش ، از سرحد عقل فراتر

می رود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین بلند می کند

 و با خود به قله اشراق می برد.عشق زیباییهای دلخواه را

در دوست می آفریند و دوست داشتن زیباییهای دلخواه را

در " دوست " می بیند و می یابد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یک صداقت

 راستین صمیمی ، بی انتها و مطلق.

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را می گیرد و دوست داشتن می دهد

هر کسی خانه خود را با چیزی تزیین می کند و من نیز خانه عقلم را با اندیشیدن به تو، سرای روحم را با یاد تو، سراپرده جانم  را با عشق تو، سرزمین وجودم را با محبت تو، تمام قلبم را با مهر تو، قلمرو هستی ام را با دوست داشتن تو و روز و شبم را با خیال روی تو و حتی زبانم را با نام شیرین تو زینت می دهم و لحظه ای از عمرم را که بی تو و یاد تو سپری گردد، لحظه های هدر شده می دانم.

این چنین مهر تو بر همه جان من سایه انداخته است و خدا را بر آن شاکرم که لایق عشق قرار گرفته ام